37 migranten zonder motor naar Zeeland. Voor de kust van Breskens wordt een rubberboot met ‘weet ik het zoveel’ opvarenden onderschept. De motor ontbreekt, maar brandstofjerrycans zijn wel aanwezig. Ondertussen circuleert een verhaal over 37 Somaliërs die vanuit Kaapverdië binnen zeven dagen Europa zouden hebben bereikt. Op sociale media worden die verhalen door elkaar gehaald. Het resultaat is een zeemansverhaal waarbij zelfs Michiel de Ruyter vermoedelijk zijn pijp zou hebben ingeslikt.
Links Nederland neemt dit klakkeloos aan.
Vanuit Kaapverdië naar Zeeland is het hemelsbreed ongeveer 4.500 kilometer. Wie die afstand in zeven dagen aflegt, moet gemiddeld bijna 27 kilometer per uur varen. Dag en nacht, zonder onderbreking. Over de werkelijke vaarroute zullen we het maar niet hebben, want die is langer. Zonder motor wordt het helemaal een bijzondere onderneming. Kennelijk beschikt de Atlantische Oceaan tegenwoordig over een lopende band richting Nederland. Je stapt bij Afrika in een rubberboot, gaat lekker zitten en zeven dagen later verschijnt de Zeeuwse kust. Eeuwenlang hebben Nederlandse zeevaarders zich uitgesloofd met zeilen, kompassen en later scheepsmotoren. Allemaal weggegooid geld, zo blijkt.
37 migranten zonder motor in zeven dagen naar Zeeland? Een verhaal waarbij zelfs Michiel de Ruyter zijn ogen niet zou geloven.
Wie zich afvraagt hoe dat natuurkundig mogelijk is, zal ongetwijfeld ergens worden aangesproken op zijn gebrek aan medemenselijkheid. Vooral in kringen waar een kritische vraag over migratie al snel wordt aangezien voor een politiek misdrijf, wil men nog weleens vergeten dat zeestromingen zich weinig aantrekken van goede bedoelingen. Zelfs een progressieve kiezer kan met een bierviltje uitrekenen dat bijna 27 kilometer per uur zonder aandrijving een nogal optimistische verwachting is. De Atlantische Oceaan heeft geen partijprogramma gelezen en trekt zich niets aan van het morele gelijk van de opvarenden. Wie wil weten hoe politieke beeldvorming zulke discussies beïnvloedt, kan ook kijken naar Jesse Klaver en kritiek op het asielbeleid.
Bij Breskens bleek de werkelijkheid iets minder sprookjesachtig
Volgens de berichtgeving van de NOS en Omroep Zeeland gaat het bij Breskens om 36 Afghanen en twee Sudanese verdachten van mensensmokkel. De rubberboot had bij de onderschepping geen motor meer. Dat is iets anders dan zonder motor vertrekken. Mogelijk is die onderweg verwijderd of verloren gegaan. Een reis vanuit Somalië via Kaapverdië naar Zeeland is nergens bevestigd.
De 36 Afghanen zijn voorlopig ondergebracht bij de marechaussee in Hoogerheide. Wie asiel aanvraagt, kan vervolgens richting Ter Apel. De Nederlandse opvangmachine staat alvast klaar. Ondertussen zit oma thuis met een dekentje op de bank en vraagt zich af of de verwarming vandaag nog aan kan. Voor nieuwkomers moet de overheid opvang regelen. Oma mag vooral hopen dat haar energierekening deze winter een beetje meewerkt.
Toch is het opmerkelijk hoeveel vragen zo’n boot oproept. Hoe zijn deze mensen hier terechtgekomen en wie heeft de overtocht georganiseerd? De twee aangehouden verdachten kunnen daar wellicht iets over vertellen. De Koninklijke Marechaussee onderzoekt de zaak. Voorlopig moeten we het doen met een rubberboot, ontbrekende aandrijving en een groep mensen die kennelijk een bijzonder riskante overtocht heeft gemaakt. De vragen raken ook aan het Nederlandse asielbeleid.
Intussen is Nederland een land waar jonge stellen jarenlang op een woning wachten, terwijl de overheid voortdurend nieuwe opvangplaatsen moet organiseren. Voor een Nederlandse woningzoekende bestaat helaas geen gunstige zeestroming. Die kan zich hooguit laten meevoeren door de wachtlijst van de woningcorporatie. Daarop bedraagt de gemiddelde snelheid aanzienlijk minder dan 27 kilometer per uur. De discussie over woningnood en voorrang voor statushouders laat zien hoe gevoelig die verdeling ligt.
Het is natuurlijk gemakkelijk om vanuit een comfortabele koopwoning te vertellen dat Nederland vooral ruimhartig moet blijven. De praktische gevolgen komen doorgaans terecht bij gemeenten, omwonenden en mensen die zelf al jaren naar betaalbare woonruimte zoeken. Solidariteit klinkt prachtig wanneer de rekening niet rechtstreeks op je eigen deurmat valt. Wie daar vraagtekens bij zet, krijgt vervolgens regelmatig een lesje beschaving van mensen die zelf nergens op hoeven te wachten. Ook de discussie over de opvanglocatie in Arnhem tegenover stilgevallen woningbouw raakt aan die spanning. De politieke kant van de opvang komt eveneens terug in de discussie over de asielindustrie.
Piet Hein had waarschijnlijk eerst de routekaart bekeken
Het verhaal over 37 Somaliërs die zonder motor vanuit Kaapverdië naar Zeeland zouden zijn gevaren, is niet aangetoond. De werkelijke onderschepping bij Breskens verdient op zichzelf al voldoende aandacht. Daarvoor hoeven we geen halve Atlantische Oceaan bij te fantaseren.
Maar mocht iemand ooit werkelijk bewijzen dat een rubberboot zonder motor in zeven dagen 4.500 kilometer kan afleggen, dan staat de internationale scheepvaart een revolutie te wachten. De brandstofprijzen kunnen van tafel en de Rotterdamse haven kan haar sleepboten verkopen. Michiel de Ruyter en Piet Hein worden met terugwerkende kracht gedegradeerd tot twee mannen die onnodig ingewikkeld deden over varen.
Vierduizend vijfhonderd kilometer in zeven dagen. Zonder motor. Piet Hein zou vermoedelijk maar één vraag hebben gesteld: waar kan ik zo’n boot bestellen?
37 migranten zonder motor in zeven dagen naar Zeeland? Een verhaal waarbij zelfs Michiel de Ruyter zijn ogen niet zou geloven.
Bronnen: NOS, Omroep Zeeland
