D66 burgers uitknijpen: infrastructuur als nieuwe melkkoe.
D66 burgers uitknijpen is geen ontsporing meer, het is beleid geworden. Alsof ergens een beleidsmaker wakker ligt van de vraag: “hoe krijgen we nog nét iets meer uit diezelfde portemonnee?” De nieuwste vondst is bijna bewonderenswaardig in z’n brutaliteit: huiseigenaren extra laten betalen voor infrastructuur. Ja, datgene waar je al jaren belasting voor afdraagt.
Belasting betalen was blijkbaar slechts de warming-up
Het kabinet onderzoekt plannen om woningbezitters te laten meebetalen aan aanleg en onderhoud van infrastructuur. Wegen, kabels, leidingen, alles wat een land een beetje laat functioneren.
Even samenvatten, want blijkbaar is herhaling nodig:
- Je betaalt al belasting
- Je betaalt gemeentelijke heffingen
- Je betaalt wegenbelasting
- En bij nieuwbouw zit infrastructuur gewoon in de prijs
Maar toch komt er een nieuw idee: nóg een rekening. Want ergens is er een gat. En dat gat moet natuurlijk niet worden opgelost door minder uit te geven. Nee, dat zou logisch zijn. Dus sturen we gewoon een extra factuur.
De Haagse rekensom: jij betaalt, wij besteden
Binnen D66 lijkt een simpele formule te gelden:
belasting is nooit genoeg.
Het maakt niet uit hoeveel er binnenkomt, het kan altijd meer. Want uitgaven staan blijkbaar niet ter discussie. Die groeien gewoon door, als een soort beleidsmatige natuurwet.
En zodra het wringt, wordt er niet gekeken naar efficiëntie of prioriteiten. Nee, dan wordt er gezocht naar nieuwe manieren om burgers te laten bijdragen. Of zoals critici het noemen: uitknijpen tot het kraakt.
De scheve werkelijkheid: betalen zonder voordeel
Het wordt pas echt absurd als je kijkt naar de verdeling.
Een huiseigenaar betaalt straks extra voor infrastructuur in zijn straat. Maar de buurman die huurt? Die rijdt, loopt en profiteert vrolijk mee zonder die extra kosten.
Dat voelt niet als solidariteit. Dat voelt als een systeem dat willekeurig iemand aanwijst om de rekening te dragen.
Je zou bijna denken dat eigendom in Nederland langzaam verandert van iets om naartoe te werken naar iets waarvoor je vooral extra mag betalen.
De grote verdwijntruc van belastinggeld
En dan komt de vraag die steeds meer mensen stellen: waar gaat dat geld eigenlijk heen?
Officieel is het antwoord simpel. Naar infrastructuur. Natuurlijk. Keurig, netjes, afgerond verhaal.
Alleen zo werkt een begroting niet. Geld komt binnen in één grote pot en wordt vervolgens verdeeld op basis van politieke keuzes. En daar begint het ongemak.
Terwijl burgers gevraagd wordt extra te betalen voor basisvoorzieningen, blijven er miljarden beschikbaar voor andere prioriteiten. Internationale steun, klimaatfondsen, ontwikkelingsprogramma’s. En ja, ook voortdurende financiële steun aan Oekraïne.
Dat is geen complot, dat is gewoon hoe begrotingen werken. Maar voor de burger die alweer een extra rekening krijgt, voelt het alsof er altijd geld is voor alles, behalve voor de eigen basis.
En dat gevoel, terecht of niet, vreet vertrouwen.
De beleidsbubbel blijft intact
In Den Haag lijkt men oprecht verbaasd dat dit soort plannen weerstand oproepen. Alsof mensen niet doorhebben wat er gebeurt. Alsof niemand de rekensom maakt.
Maar buiten die bubbel leven mensen in een andere realiteit:
- kosten stijgen overal
- ruimte in het budget verdwijnt
- en de overheid blijft nieuwe lasten bedenken
Het gevolg is voorspelbaar. Minder vertrouwen, meer frustratie en een groeiende afstand tussen beleid en praktijk.
Prioriteiten maken het verschil
Het echte probleem is niet dat infrastructuur geld kost. Natuurlijk kost dat geld. Dat weet iedereen.
Het probleem is dat de rekening steeds bij dezelfde groep wordt gelegd, terwijl er nauwelijks debat is over waar het geld naartoe gaat en of dat nog in verhouding staat tot wat mensen dagelijks ervaren.
Zolang die discussie uitblijft, blijft elk nieuw plan voelen als wat het is: een extra greep in de portemonnee zonder duidelijke rechtvaardiging.
Conclusie: de grens komt dichterbij
D66 en dit kabinet lijken niet van plan te stoppen. Nieuwe plannen, nieuwe lasten, dezelfde logica. De burger als sluitpost van de begroting.
Maar er zit een grens aan wat mensen accepteren. En die grens komt dichterbij, met elke nieuwe “bijdrage” die eigenlijk gewoon een belastingverhoging is met een vriendelijkere naam.
Tot die tijd blijft het simpel: jij betaalt. Zij beslissen.
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky: https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
