Rob Jetten z’n weggeefklier werk goed : Nederland op rantsoen, Oekraine blij.
Rob Jetten z’n weggeefklier draait overuren. Niet subtiel. Niet genuanceerd. Gewoon geld eruit gooien waar het politiek scoort en hier binnen de boel laten verrekken. En dit keer niet als bijrolspeler, maar gewoon als eindverantwoordelijke.
Rob Jetten zit in het Torentje. Dus nee, dit is geen misverstand meer. Dit is beleid.
Kiezersbedrog als strategie
Het begint inmiddels een patroon te worden waar zelfs een slecht geheugen moeite mee heeft.
Tijdens de campagne: streng op migratie. Grip. Controle. Nederlandse vlaggen op de achtergrond voor de foto. Alles erop en eraan.
En nu?
De Eerste Kamerfractie van D66 dreigt tegen strengere asielwetten te stemmen. Het tegenovergestelde dus van wat er verkocht is.
Caroline van der Plas noemt het kiezersbedrog. En dat is nog netjes geformuleerd.
Mensen hebben op D66 gestemd met het idee dat er iets zou veranderen. Dat er eindelijk grip zou komen. En wat krijgen ze? Politieke acrobatiek waarbij woorden flexibel blijken en beloftes optioneel.
De weggeefklier: buiten Nederland geen rem
Zodra het over het buitenland gaat, is er geen twijfel. Geen discussie. Geen rem.
Geld richting Oekraïne? Natuurlijk. Miljarden? Regel maar. Morele superioriteit? Gratis inbegrepen.
Daar is geen “kan het uit?”, geen “wat betekent dit voor onze mensen?”. Gewoon betalen.
Binnenland: symboliek voor de bühne
Maar draai de camera naar Nederland en het wordt ineens armoedig.
De grote “maatregelen”:
1. Kilometervergoeding van 23 naar 25 cent
Twee cent. Serieus. Dat is geen beleid, dat is een fooi.
2. Wegenbelasting voor grijze kentekens gehalveerd
Leuk als je een bestelbus hebt. Niet echt relevant voor de meeste mensen.
3. Elektrische auto’s aantrekkelijker maken
Fantastisch. Voor mensen die überhaupt een nieuwe auto kunnen betalen.
En ondertussen zit daar die alleenstaande bijstandsmoeder met drie kinderen.
Wat heeft zij hieraan?
Niets. Helemaal niets.
De realiteit: grens over, kofferbak vol
Dus wat gebeurt er?
Mensen stemmen met hun portemonnee. Niet in Den Haag, maar aan de pomp.
Naar Duitsland voor brandstof. Meteen sigaretten mee. En als je toch bezig bent, gooi wat drank achterin.
Niet omdat mensen dat leuk vinden. Maar omdat beleid ze die kant op duwt.
Als je eigen land structureel duurder wordt, ga je ergens anders kopen. Zo simpel is het.
MKB: het melkkoetje dat niet meer loeit maar piept
De kilometervergoeding wordt verkocht als een cadeautje. Maar wie betaalt?
Werkgevers.
AWVN waarschuwt al: dit is geen gratis maatregel. Dit zijn kosten.
Dus:
- werkgevers verhogen het niet
of - ze doen het ten koste van loon
En zo schuift de overheid weer netjes de rekening door.
Het MKB mag het oplossen. Zoals altijd.
Het grote raadsel: hoe komt hij ermee weg?
En dan die vraag die blijft knagen.
Hoe krijgt iemand met relatief beperkte steun dit allemaal voor elkaar?
Omdat het systeem het toelaat. Coalities, deals, politieke ruilhandel.
Maar voor de gemiddelde Nederlander voelt het simpelweg als dit: er wordt over je beslist zonder dat je er echt iets over te zeggen hebt.
Vier jaar Jetten: richting het stenen tijdperk
Als dit nog vier jaar doorgaat, is de uitkomst niet moeilijk te voorspellen.
Niet ineens chaos. Gewoon langzaam achteruit:
- hogere kosten
- minder bereikbare zorg
- minder koopkracht
En ondertussen beleid dat vooral goed klinkt in Brussel en op internationale podia.
Dat beeld van paard en wagen begint bijna logisch te worden. Niet uit nostalgie. Maar omdat autorijden straks een luxe is.
We zitten opgescheept met een D66-koers die vooral goed voelt in beleidsstukken en totaal losstaat van de realiteit buiten Den Haag. Rob Jetten presenteert zijn klimaatplannen alsof iedereen zonder moeite tienduizenden euro’s kan ophoesten.
Alsof huishoudens rustig €25.000 klaar hebben liggen voor isolatie, zonnepanelen en een warmtepomp. Alsof daar nog even een elektrische auto bovenop kan. En natuurlijk een laadpaal, want blijkbaar woont iedereen in een (semi-)vrijstaande woning met eigen oprit.
De werkelijkheid is minder comfortabel. De gemiddelde Nederlander rekent gewoon af bij de kassa en het tankstation, en merkt daar direct wat beleid betekent.
En precies daar wringt het.
Want waar mensen echt iets aan zouden hebben, blijft buiten beeld: lagere accijnzen op brandstof en energie. Directe verlichting. Geen toekomstmuziek, geen subsidieconstructies, geen papieren idealen.
Maar dat past niet in het plaatje. Er moeten miljarden worden vrijgemaakt voor klimaatfondsen, en dat geld komt ergens vandaan.
Niet uit Den Haag zelf. Dat spreekt voor zich.
Conclusie: geen visie, wel een rekening
De Rob Jetten z’n weggeefklier is geen incident. Het is een manier van besturen.
Geld naar buiten. Kosten naar binnen doorschuiven.
Beloftes doen. Daarna het tegenovergestelde uitvoeren.
En ondertussen beleid presenteren alsof het vooruitgang is, terwijl steeds meer mensen gewoon achteruit gaan.
Maar hé.
De elektrische auto wordt goedkoper.
Nu alleen nog even zorgen dat mensen hem kunnen betalen.
Wel is uitgelekt dat hij van plan is om de btw op Vaseline naar nul procent te brengen.