Wijze woorden van toenmalig fractievoorzitter Rob Jetten bij de start van kabinet Schoof. ‘Het vertrouwen in de politiek valt of staat met doen wat je hebt beloofd. Anders voelen kiezers zich belazerd.’ Hoeveel vertrouwen is er nu?
Rob Jetten premier. Vijftig dagen onderweg. Dat is lang genoeg om iets tastbaars achter te laten. Iets wat verder gaat dan speeches, symboolpolitiek en internationale selfies. Maar probeer maar eens concreet te benoemen wat Nederland er beter van is geworden. Het blijft stil. Verdacht stil.
Je zou denken dat een land met torenhoge energieprijzen, een vastgelopen woningmarkt en een overbelast zorgsysteem een premier nodig heeft die meters maakt. Geen man die vooral druk lijkt met het uitzenden van signalen. Signalen naar Brussel. Naar internationale clubs. Naar iedereen behalve de eigen bevolking.
Steunpakketten: pleisters op een open wond
Het kabinet komt met een steunpakket. Dat klinkt indrukwekkend, totdat je het uitpakt. Dan blijkt het vooral lucht te bevatten.
De kilometervergoeding gaat omhoog. Van 23 naar 25 cent. Twee cent. Dat is geen beleid, dat is een afrondingsfout. Voor de gemiddelde werknemer komt dat neer op een paar euro per maand. Daar koop je tegenwoordig nog net een halve tank lucht voor.
De accijnzen blijven ongemoeid. In Duitsland verlagen ze die wel. Daar snappen ze blijkbaar dat mobiliteit geen luxe is maar noodzaak. Hier krijg je een symbolisch schouderklopje en de rekening blijft gewoon liggen.
Het energienoodfonds wordt gepresenteerd alsof het een reddingsboei is. In werkelijkheid is het een bureaucratische hindernisbaan waar je eerst doorheen moet voordat je misschien een beetje geholpen wordt. Misschien.
En isoleren? Daar krijg je figuurlijk een rol plakband voor. Succes ermee. Zet hem stevig vast tegen de tocht van stijgende prijzen en politieke onverschilligheid.
Internationale rondjes, binnenlandse leegte
Rob Jetten reist. Veel. Oekraïne, Brussel, Polen, Amerika. De agenda oogt indrukwekkend. Het staatsmanschap druipt ervan af. Op papier.
Maar wat levert het Nederland op? Dat is de vraag die ergens onderweg verloren lijkt te zijn gegaan tussen de luchthavenlounges en diplomatieke diners.
Bezoeken aan Den Haag en Roosendaal. Het Suikerfeest vieren. Allemaal keurig. Allemaal symbolisch. Maar ondertussen vraagt de gemiddelde Nederlander zich af hoe hij de tank moet vullen en de energierekening moet betalen.
Prioriteiten. Het blijft een lastig concept.
Politiek als toneelstuk
Politicus zijn is een merkwaardig beroep. Niet per se iets op lossen. Je moet vooral overtuigend doen alsof je dat probeert,
zegt dat je handelt in het belang van volk en vaderland en herhaalt het vaak genoeg. Met de juiste intonatie. En dan wacht je. Want blijkbaar is dat al voldoende.
Resultaten zijn optioneel. Intenties zijn verplicht.
Het systeem beloont woorden, geen daden. En zolang dat zo blijft, verandert er weinig. Waarom zou je ook? Het werkt.
De gewone burger: figurant in eigen land
De gewone burger. Die met een baan, een auto en een energierekening die steeds meer op een straf lijkt. Wat merkt die van dit beleid?
Vrijwel niets.
De verhoging van de kilometervergoeding is een fooi. De energiemaatregelen zijn onvoldoende. De lasten blijven stijgen. En ondertussen wordt er gepraat. Altijd maar gepraat.
Het gevoel groeit dat de burger niet langer centraal staat. Dat hij decor is geworden. Behang, zoals sommigen het noemen. Aanwezig, maar irrelevant.
Ideologie boven realiteit
Er hangt een hardnekkig gevoel dat beleid niet langer wordt gemaakt voor Nederland, maar voor een groter plaatje. Internationale afspraken. Klimaatdoelen. Netwerken en organisaties waar de gemiddelde kiezer nooit voor heeft gestemd.
Dat hoeft niet per se verkeerd te zijn. Internationale samenwerking kan waardevol zijn. Maar als het ten koste gaat van je eigen bevolking, wordt het problematisch.
Dan ontstaat er vervreemding. Wantrouwen. En uiteindelijk boosheid.
Beeldvorming en identiteit
De nadruk op persoonlijke profilering valt op. Identiteit lijkt soms belangrijker dan beleid. Dat mag. Iedereen moet zichzelf kunnen zijn.
Maar het wordt een probleem als het een substituut wordt voor inhoud. Als het gesprek daar blijft hangen, terwijl de echte problemen blijven liggen.
Besturen is meer dan zichtbaar zijn. Het is keuzes maken. Lastige keuzes. Onpopulaire keuzes. En vooral: keuzes die iets opleveren.
Vijftig dagen later: wat blijft er over?
Na vijftig dagen zou je een richting moeten zien. Een begin van verandering. Een idee van waar het naartoe gaat.
Wat we zien is fragmentatie. Kleine maatregelen zonder samenhang. Grote woorden zonder duidelijke resultaten.
Het gevoel dat het alle kanten op gaat, behalve de goede.
Conclusie: veel geluid, weinig impact
Rob Jetten premier. Vijftig dagen. De balans is mager.
De burger merkt weinig verbetering. De problemen blijven groot. En het vertrouwen krijgt opnieuw een deuk.
Misschien komt het nog. Misschien is dit slechts de aanloop. Maar voorlopig oogt het als een regering die vooral bezig is met het idee van besturen, niet met het daadwerkelijke werk.
En dat is precies waar het misgaat.
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky: https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
