Pride Palestina: een regenboogvlag in de ene hand, een doodvonnis in de andere.
Pride en Palestina:- Wie tijdens een Pride-optocht met een Palestijnse vlag loopt, mag zichzelf één vraag stellen. Zou je in Gaza net zo vrij over straat lopen als vandaag in Amsterdam?
Het antwoord is pijnlijk eenvoudig: nee.
De Pride bestaat omdat homoseksuelen jarenlang zijn vervolgd, mishandeld en buitengesloten. Het is een viering van vrijheid. Van zichtbaarheid. Van gelijke rechten. Juist daarom is het nauwelijks te bevatten dat sommige deelnemers tegelijkertijd een symbool dragen van een gebied dat wordt bestuurd door een beweging die fundamenteel vijandig staat tegenover homoseksualiteit.
Dat is geen rechtse of linkse mening. Dat is de werkelijkheid.
Volgens Human Rights Watch worden in Gaza onder Hamas al jarenlang fundamentele mensenrechten geschonden. Executies, marteling, willekeurige arrestaties en onderdrukking behoren tot de realiteit. Ook Amnesty International documenteert al jaren ernstige mensenrechtenschendingen door Hamas.
Toch lijkt dat voor een deel van de Pride-beweging geen bezwaar te zijn. Blijkbaar weegt politieke mode tegenwoordig zwaarder dan de rechten waarvoor de Pride ooit werd opgericht.
Pride en Palestina:- Natuurlijk is een Palestijnse vlag niet automatisch een steunbetuiging aan Hamas. Veel mensen willen solidariteit tonen met Palestijnse burgers die lijden onder oorlog en geweld. Dat onderscheid verdient erkenning.
Maar daarmee verdwijnt de logische vraag niet.
Waarom kies je juist tijdens een demonstratie voor LHBT-rechten een symbool dat wereldwijd vooral wordt geassocieerd met een gebied waar homoseksuelen niet vrij kunnen leven?
Dat is alsof je tijdens een bijeenkomst voor vrouwenrechten reclame maakt voor een regime dat vrouwen als tweederangsburgers behandelt. De boodschap botst met het doel.
Pride en Palestina roept vragen op over mensenrechten, LHBT-vrijheid en tegenstrijdigheid van politieke symbolen tijdens een Pride-optocht.
Nog opmerkelijker is dat kritiek op deze tegenstrijdigheid vaak onmiddellijk wordt weggezet als “haat”. Terwijl het juist een mensenrechtenvraag is. Als je gelooft dat homoseksuelen overal dezelfde rechten verdienen, dan kun je moeilijk zwijgen wanneer die rechten elders met voeten worden getreden.
Selectieve verontwaardiging is geen mensenrechtenactivisme.
Wie Israël bekritiseert, heeft daar alle recht toe. Wie opkomt voor Palestijnse burgers eveneens. Maar zodra dezelfde persoon de vervolging van homoseksuelen door Hamas of andere islamistische bewegingen gemakshalve negeert, verandert principiële politiek in ideologische blindheid.
Intelligentie is niet het klakkeloos overnemen van de nieuwste activistische trend. Intelligentie begint met het herkennen van tegenstrijdigheden. Juist daar gaat het mis.
Een Pride-optocht zou een ode moeten zijn aan universele vrijheid. Niet aan politieke symboliek die haaks staat op de waarden waarvoor de regenboogvlag ooit is ontworpen.
Vrijheid is geen buffet waar je alleen kiest wat in je wereldbeeld past. Wie werkelijk voor gelijke rechten staat, verdedigt die rechten ook wanneer dat politiek ongemakkelijk is.
En wie met een regenboogvlag in de ene hand en een symbool van een samenleving zonder LHBT-vrijheid in de andere loopt, bewijst vooral hoe krachtig ideologie het gezonde verstand kan uitschakelen.
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky: https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam.