Nederland is gek geworden. Niet langzaam, niet subtiel, maar in volle vaart richting bureaucratisch absurde topsport. Het nieuwste hoofdstuk: Staatsbosbeheer sluit vanaf komende zomer een deel van het hondenlosloopgebied in het Ulvenhoutse Bos. De reden: hondenpoep en -plas zouden te schadelijk zijn voor flora en fauna.
Staatsbosbeheer sluit hondenlosloopgebied in Ulvenhoutse Bos en bureaucratie wint het van gezond verstand. Nederland is gestoord.
Een hondenverbod voor een bos dat al tientallen jaren bestaat, terwijl vossen, wolven en ander wild vrolijk hun behoefte doen. Dat is de realiteit. Maar niemand vraagt zich af: waarom is het nu opeens een probleem?
Milieu of bureaucratische ideologie?
Volgens gemeente Breda, de provincie en Staatsbosbeheer is het nodig. Maar op basis waarvan? Computermodellen met vier of vijf cijfers achter de komma die bepalen dat hondenuitwerpselen schadelijk zijn? Of een NGO-agenda die stiekem beleid dicteert?
Sommige mensen wijzen zelfs naar het World Economic Forum als bron van bemoeizucht: een beleid dat burgers verplicht, of ontmoedigt, om huisdieren te hebben. Projecten met veel subsidie worden gelanceerd en zodra de subsidie stopt, stopt het initiatief ook. Denk aan de insektenvoedingsfabriek van €600 miljoen of diverse scooterprojecten. Hondenbezitters? Die betalen de prijs voor bureaucratische en ideologische logica.
Absurditeit op lokale schaal
Wat opvalt is hoe linkse draagvlak wordt gecreëerd via milieuproblemen. Het hondenverbod zou nodig zijn om schade aan flora en fauna te voorkomen. Terwijl het bos ongestoord floreert en andere dieren vrolijk hun behoefte doen. Het is een klassieke case van beleidswens die de werkelijkheid vervormt.
De hondenbezitters? Die blijven passief. Ze zouden kunnen protesteren of een bestuursrechtelijke procedure starten. Maar dat gebeurt nauwelijks. En zo wordt elke stap richting beperking van vrijheid makkelijker gezet.
Identiteitspolitiek voor honden
Zelfs symbolische absurdisme wordt toegevoegd: honden die zich identificeren als konijn. Misschien een grap, misschien een noodkreet. Maar het illustreert hoe ver het beleid is doorgeschoten.
Een boswachter constateerde brandnetelgroei en gebruikte dat als legitimatie voor het verbod. Dat is het niveau van argumentatie: één observatie als excuus om honden uit een bos te weren.
Subsidies, NGO’s en steeds strakkere touwtjes
De logica is duidelijk: subsidie, project, overregulering, publieke acceptatie. Zodra het publiek niet protesteert, wordt het steeds strakker. Dit is precies hoe een normaal idee kan escaleren naar totalitair beleid op kleine schaal.
En ondertussen klinkt het excuus: dit is voor het milieu, de natuur en de toekomst. Maar het is vooral een testcase: hoe ver kunnen regels gaan voordat burgers reageren?
Conclusie: een land op absurd niveau
Het Ulvenhoutse Bos is geen uitzondering, het is symptoom. Een land waarin honden, hun eigenaren en gezond verstand steeds vaker worden belemmerd door bureaucratische en ideologische druk. Waar elk excuus kan worden gebruikt om nog een stap te zetten richting controle en beperking van vrijheid.
De vraag is niet langer of dit absurd is. De vraag is: hoe ver gaat het nog? En wie durft op te staan?
Bronnen en context
Staatsbosbeheer – Hondenlosloopgebieden en beleid
Staatsbosbeheer – Ulvenhoutse Bos maatregelenGemeente Breda – Beleidsdocument honden en milieu
Gemeente Breda – HondenbeleidWorld Economic Forum – Milieu- en dierenprojecten
WEF – Environmental initiativesVoorbeelden van gesubsidieerde projecten die stopten
Reuters – Insect factory collapse
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky:(https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social).
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
