Iran: Waarom het regimegeweld wél veroordeling verdient en onze moraalelite zwijgt
Iran opstand schreeuwt om aandacht, maar waar blijft de veroordeling?
De straatstenen van Teheran lijken letterlijk te koken, maar op Instagram en TV heerst er vooral stilte. In Iran zijn de afgelopen weken tienduizenden mensen de straat opgegaan om te protesteren tegen het regime en de economische crisis. In steden als Teheran, Shiraz en Malekshahi zijn demonstraties begonnen als reactie op de rampzalige financiële situatie en breidden ze zich al snel uit tot eisen voor vrijheden die het huidige regime decennia lang onderdrukt heeft. (Amnesty International)
Toch blijft het opvallend stil bij de zogenoemde mensenrechten-BN’ers en publieke figuren die gewoonlijk klaarstaan om het vingertje te heffen wanneer dat politiek gelegen komt.
Waar is het protestgeluid van de mensen die altijd klaarstaan om te veroordelen? Waar is de boodschap van Frans Timmermans, Rob Jetten, Tim Hofman, Floortje Dessing, Anna Drijver, Merrol, Beau, Hind, Douwe Bob, Claudia de Breij Dolf Jansen Freek de Jonge Leo Lucassen Sander Schimmelpenninck Arjan Lubach Georgina Verbaan en al die andere invloedrijke stemmen die bij elk incident in het buitenland hun morele ongenoegen verkondigen?
Iran: regime schiet op burgers terwijl de wereld toekijkt
In Iran heeft het regime keihard gereageerd op deze protesten. Mensenrechtenorganisaties melden dat veiligheidstroepen, inclusief de Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC), op onwettige wijze geweld gebruiken om demonstranten uiteen te drijven. Daarbij zijn ten minste tientallen demonstranten gedood en honderden gewond geraakt, waaronder onschuldige omstanders. (Amnesty International)
Het gaat niet langer om kleine incidenten; het is een patroon van schieten met scherp, willekeurige arrestaties en een bijna volledige afsluiting van internet en communicatie om de waarheid te verbergen. (Le Monde)
Dubbele moraal: waarom protest in Iran anders wordt behandeld
Wanneer elders in de wereld een regime omver geworpen wordt, staan publieke figuren vaak binnen enkele uren op social media om hun solidariteit te tonen. Denk aan de Oekraïne‑oorlog, denk aan protesten in Hongkong, denken aan elke andere context waarin ze een ideologisch punt konden scoren. Maar bij Iran is de reactie opvallend afwezig.
Zodra het geweld zichtbaar wordt in media en sociale netwerken, zoals video’s van door live munitie getroffen demonstranten — waaronder jongeren en artsen die hun eigen collega’s behandelen — zou je verwachten dat de mensenrechtenagenda van onze publieke elites in werking treedt. (IranWire)
Een gebrek aan universele solidariteit
Het zwijgen over Iran laat een verontrustend patroon zien. De retoriek over universalisme en mensenrechten die deze publieke figuren normaliter voeren, verdampt zodra de dader een regime is dat niet in het juiste ideologische kamp past.
Wanneer het geweld zichtbaar wordt in media en sociale netwerken, zou je verwachten dat de mensenrechtenagenda van onze publieke elites in werking treedt. Maar in plaats daarvan blijft het oorverdovend stil.
Conclusie
Iran staat vandaag in brand, met duizenden mensen die strijden voor verandering en een regime dat gewelddadig optreedt. In plaats van universele veroordeling, horen we stilte van diegenen die normaliter woedend zijn bij elke schending van rechten elders. Het is tijd om de hypocrisie te benoemen: solidariteit moet principieel zijn, niet selectief.
Als publieke figuren vandaag geen duidelijk standpunt innemen over het geweld in Iran, wat zegt dat dan over de waarde van hun retoriek over mensenrechten en vrijheid?
Volg hier de laatste ontwikkelingen;
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
Volg ons op social media:
