Sneeuw te warm en andere linkse hallucinaties

Er zijn zinnen die je twee keer leest omdat je hersenen weigeren te geloven dat iemand ze hardop heeft uitgesproken. “Te warme sneeuw” is er zo één. Niet in een absurdistisch toneelstuk. Niet in een Monty Python-sketch. Nee, in een serieus tv-programma, uitgesproken door een BN’er met een wetenschapsbadge, omringd door knikkende hoofden die eruitzagen alsof ze zojuist een diepzinnige waarheid hadden gehoord.

Bekijk hieronder het fragment.

Diederik Jekel dus. De man die ooit begon als enthousiaste popularisator van wetenschap en inmiddels is geëvolueerd tot fulltime leverancier van moreel correct verpakte onzin. Vroeger legde hij uit hoe magneten werken. Nu legt hij uit dat sneeuw een ideologische temperatuur heeft gekregen.

En het absurde is niet eens dat hij het zegt. Het absurde is dat niemand aan tafel in lachen uitbarst. Niemand zegt: bedoel je gewoon natte sneeuw? Want dat bestaat al een paar duizend jaar. Nee, iedereen zit daar met die half geopende mond, die blik van “dit klinkt vaag maar het zal wel belangrijk zijn”.

Dat is het nieuwe linkse ritueel. Dingen hernoemen totdat ze passen in het grote verhaal. Natte sneeuw klinkt banaal. Te warme sneeuw klinkt als klimaatdrama. Dus hup, label erop, en ineens is het geen weer meer maar een morele boodschap.

De religie van de juiste woorden

Links Nederland heeft klimaat niet als onderwerp. Het heeft klimaat als religie. En elke religie heeft dogma’s, priesters en taboes. Je mag niet lachen. Je mag niet relativeren. Je mag niet zeggen dat iets vroeger ook al bestond. Want dan verstoor je het narratief.

In die religie is Diederik Jekel geen wetenschapper meer, maar een soort rondreizende dominee. Hij verschijnt aan talkshowtafels om het volk te herinneren aan de zonden van CO₂. En elke metafoor die hij verzint wordt meteen behandeld als een openbaring.

Te warme sneeuw. Het klinkt alsof hij een bordspel verkeerd heeft uitgelegd, maar in de linkse bubbel is het heilig. Het past perfect bij het idee dat alles wat gebeurt een teken is van naderend onheil, mits je het maar goed genoeg framed.

Natte sneeuw? Saai. Iedereen heeft dat wel eens gezien. Te warme sneeuw? Aha, nu is het klimaat. Nu kunnen we er een beleidsnota bij maken.

Het corona-déjà vu

Wie een beetje geheugen heeft, zag dit allemaal al tijdens corona. Elke dag zat Jekel ergens op tv. Elke dag met dezelfde toon: licht bezorgd, ernstig, moreel superieur. Elke dag weer nieuwe grafieken, nieuwe termen, nieuwe redenen waarom jij vooral je mond moest houden en luisteren.

Toen heette het “volg de wetenschap”. Nu heet het “luister naar het klimaat”. De methode is identiek. Creëer een sfeer waarin vragen stellen gelijkstaat aan zondigen. En zorg dat mensen die twijfelen sociaal worden afgestraft.

Het maakt niet uit of het klopt. Het gaat erom dat het gezag uitstraalt. Dat iedereen aan tafel doet alsof dit diepe kennis is. Dat de kijker thuis denkt: blijkbaar ben ik dom, want zij snappen het.

En zo krijg je een samenleving waarin een volwassen mens met een strak gezicht kan zeggen dat sneeuw te warm is en niemand vraagt of hij misschien gewoon nat bedoelt.

Talkshows als sektebijeenkomsten

Kijk naar die tafels. De presentator. De gasten. De knikkende hoofden. Het is geen gesprek meer. Het is een ritueel. Iemand zegt iets wat klinkt als een alarmbel. De anderen reageren met ernstige blikken. En niemand durft te lachen, want lachen betekent dat je buiten de groep valt.

Dit is waarom links zo goed is in onzin verkopen. Niet omdat het slim is, maar omdat het sociaal georganiseerd is. Je wordt niet overtuigd met argumenten. Je wordt gedrild met sfeer.

Als je zegt dat natte sneeuw altijd al bestond, ben je niet iemand met kennis. Je bent iemand met een verkeerde houding. En dat is erger.

De NS en de warme blaadjes

Het mooiste is dat het narratief inmiddels overal op wordt geplakt. De NS heeft geen last meer van slecht onderhoud of verouderde infrastructuur. Nee, het heeft last van klimaat. Blaadjes op de rails zijn ineens geen herfst meer, maar een ecologische crisis.

Straks hoor je dat de treinen stilstaan omdat de wielen te heet zijn geworden door de opwarming van de aarde. En ergens aan een talkshowtafel zal iemand dat met een serieus gezicht uitleggen, terwijl Jekel ernaast zit te knikken.

Het is allemaal van hetzelfde laken een pak. Normale technische of natuurlijke verschijnselen krijgen een ideologische laag. Zodat je er beleid, geldstromen en morele druk aan kunt hangen.

De verdienmodellen

Daar wordt nooit hardop over gesproken, maar iedereen voelt het. Klimaat is big business. Subsidies. Adviesbureaus. Voorlichtingscampagnes. Wetenschappelijke rapporten die nooit worden weerlegd, alleen aangevuld met nieuwe doemscenario’s.

Hoe enger het verhaal, hoe groter het budget. Dus moet alles extremer klinken. Warm weer is niet warm. Het is klimaatcrisis. Regen is geen regen. Het is extreem. En sneeuw is niet nat. Het is te warm.

Wie dat spel meespeelt, mag aanschuiven. Wie het relativeert, wordt genegeerd of verdacht gemaakt.

De kracht van belachelijkheid

En daarom is lachen zo gevaarlijk voor dit systeem. Want wie lacht, doorziet het frame. Wie lacht, ziet dat “te warme sneeuw” een lege huls is. Een marketingterm met een witte vlok erop geplakt.

Links kan slecht tegen humor, omdat humor de ernst breekt. En zonder die ernst blijft er weinig over. Dan staat er ineens gewoon een man aan tafel die iets zegt wat klinkt als een slechte grap.

De echte vraag is niet waarom Jekel dit zegt. De echte vraag is waarom zoveel mensen doen alsof het diepzinnig is.

Misschien omdat het comfortabeler is om mee te knikken dan om te denken. Misschien omdat het lekker voelt om bij de moreel juiste club te horen. Misschien omdat niemand zin heeft in gedoe.

Maar ondertussen verandert taal in propaganda. En propaganda in beleid.

Dus ja, lach. Lach hard. Niet omdat het grappig is, maar omdat het ontmaskerend werkt. “Te warme sneeuw” is geen wetenschap. Het is theater voor een publiek dat is afgeleerd om te klappen van het lachen.

En zolang dat publiek serieus blijft kijken, blijft de voorstelling doorgaan.

We kijken uit naar de volgende aflevering waarin wordt verteld dat water te nat is!

Beetje dollen mag. Hier een betere uitleg.

Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky: https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com

Lees ook: Sneeuw gekaapt

Beluister meer meningen op Florida radio rotterdam.