Victor Vlam brengt scherpte terug op Nederlandse televisie

Victor Vlam:- Soms valt iemand op doordat hij niet meebuigt. Niet meelacht. Niet netjes afrondt met een veilige nuance. Victor Vlam is zo iemand. Bij De Oranjewinter steekt hij boven het tafelgemurmel uit, juist omdat hij zegt wat anderen omzichtig ontwijken. Dat maakt hem ongemakkelijk. En precies daarom is hij nodig.

Victor Vlam is wat de Nederlandse tv ontbeert: scherpte zonder excuses

Verfrissing in een zee van voorspelbaarheid

Nederlandse televisie is vaak een oefening in voorspelbaarheid. Meningen worden verpakt, afgevlakt en afgerond voordat ze pijn doen. Victor Vlam doorbreekt dat patroon. Zijn inbreng is verhelderend omdat hij analyseert in plaats van napraat. Hij benoemt belangen, motieven en framing. Niet om te provoceren, maar om helderheid af te dwingen.

Dat ongemak dat hij veroorzaakt, is geen bijwerking. Het is het product. Televisie die nergens schuurt, zegt uiteindelijk niets.

Spot-on, ook als het wringt

Je kunt Victor Vlam liefhebben of haten, maar ontkennen dat hij vaak spot-on zit, is lastig. Neem zijn confrontatie met Rutger Castricum. “Jij bent de grootste cheerleader van het nieuwe kabinet.” Dat is geen scheldpartij. Dat is een analyse. Kort, trefzeker en onontkoombaar.

Castricum kennen we nog uit eerdere fases van zijn loopbaan, toen hij zijn geld verdiende met een andere toon en andere reflexen. Inmiddels weet hij ook hoe het medialandschap werkt. Victor Vlam legt dat mechanisme bloot, zonder eromheen te dansen.

Analyse in plaats van napraten

Wat Victor Vlam onderscheidt, is dat hij denkt waar anderen napraten. Hij fileert frames. Hij benoemt belangen. Hij wijst op inconsequenties. Dat is iets anders dan luid zijn. Het is scherp zijn.

Daarmee legt hij ook de zwakte van sommige tafelgenoten bloot. Wanneer het gesprek verzandt in morele poses of ideologische reflexen, blijft er weinig over dan herhaling. Napraten is comfortabel. Nadenken is confronterend.

De spiegel die niet iedereen wil zien

Victor Vlam fungeert als spiegel. Niet alleen voor politici, maar ook voor mediamakers. Dat valt niet altijd goed. Zeker niet bij degenen die hun identiteit ontlenen aan morele verontwaardiging zonder inhoudelijke diepte.

Wanneer Rob Kamphues zich in discussies verliest in grote woorden zonder analytische onderbouwing, wordt het contrast zichtbaar. Het gaat dan niet meer over argumenten, maar over toon. Over moreel gelijk claimen in plaats van het onderbouwen.

En precies daar prikt Victor Vlam doorheen.

Doorenbos geen fan.

Dat Doorenbos herhaaldelijk onze Rob weleens dolde, was geen toeval. Het ging niet om pesten, maar om blootleggen. Wanneer iemand zich verschuilt achter simplificaties en gemakzuchtige oordelen, nodigt dat uit tot kritiek. Niet persoonlijk, maar inhoudelijk.

Wie aan tafel zit om te praten, moet ook kunnen denken. Wie dat nalaat, wordt zichtbaar.

Benoemen wat anderen vermijden

Victor Vlam doet iets wat schaars is geworden: hij benoemt problemen en feiten zonder vooraf excuses aan te bieden. Hij vraagt niet of iets gezegd mág worden, maar of het klopt. Dat is een fundamenteel andere houding dan de gangbare televisie-ethiek, waarin vooral wordt gekeken naar mogelijke verontwaardiging achteraf.

Die benadering maakt hem oncomfortabel voor sommigen, maar waardevol voor het debat.

In hetzelfde rijtje als Wierd Duk

Het is geen toeval dat kijkers die Victor Vlam waarderen, vaak ook waardering hebben voor Wierd Duk. Niet omdat ze het altijd eens zijn, maar omdat beiden kiezen voor analyse boven sentiment. Voor feiten boven framing. Voor helderheid boven geruststelling.

Dat is geen links of rechts verhaal. Dat is een journalistieke houding.

Wat Victor Vlam blootlegt over televisie

Het succes van Victor Vlam zegt iets ongemakkelijks over de staat van de Nederlandse tv. Blijkbaar is iemand nodig die de tafel opschudt om te laten zien hoe vlak veel gesprekken zijn geworden. Dat zegt minder over hem dan over het landschap waarin hij opereert.

Wanneer scherpte opvalt, is de rest te zacht.

Conclusie

Victor Vlam is geen entertainer die applaus zoekt. Hij is een analist die frictie accepteert. Hij zegt wat hij ziet, ook als dat de sfeer bederft. Juist daarom is hij waardevol.

Nederlandse televisie heeft geen gebrek aan meningen. Het heeft een gebrek aan scherpe observaties. Victor Vlam vult dat gat. En dat maakt hem, of je het nu prettig vindt of niet, een van de meest relevante stemmen aan tafel.