Selectieve verontwaardiging FvD:- Laten we het ook even hebben over een zaak waar opvallend weinig morele hysterie over te horen is. Een voormalig burgemeester van Hendrik-Ido-Ambacht werd onlangs aangehouden op verdenking van het bezit van kinderporno. Dat is geen roddel of complottheorie, maar gewoon nieuws dat in de landelijke media verscheen.
Selectieve verontwaardiging rond FvD. Waarom zorgt een oud strafblad bij FvD voor nationale hysterie. Andere politieke schandalen verdwijnen?
Begrijp me goed: het onderzoek loopt nog. Justitie moet bepalen wat er precies aan de hand is. Maar het contrast is fascinerend. Wanneer een FvD’er een oude misstap heeft of een discutabel verleden, dan staat half journalistiek Nederland meteen in brand. Krantenkoppen, talkshows, morele verontwaardiging op standje kerncentrale.
Maar bij een zaak als deze blijft het ineens opvallend stil.
Blijkbaar werkt morele verontwaardiging bij sommige redacties alleen wanneer de politieke kleur van de verdachte in het juiste vakje past.
Selectieve verontwaardiging
En dat is precies waar de irritatie zit. Niet in één individuele zaak, maar in het patroon. De morele meetlat die bij de ene partij ineens kilometers langer blijkt dan bij de andere.
Wanneer het over Forum voor Democratie gaat, verandert elke journalist plotseling in een openbaar aanklager. Oude dossiers worden opengetrokken, tweets uit 2009 worden opgegraven en elke misstap wordt gepresenteerd als bewijs van een nationale crisis.
Maar wanneer er zaken spelen rond bestuurders uit het eigen politieke ecosysteem, dan verandert diezelfde morele brandweer ineens in een brandblusser op stand-by.
Niet omdat feiten ontbreken.
Maar omdat het narratief niet lekker uitkomt.
Angst. Pure angst.
Selectieve verontwaardiging FvD:- Angst. Dat is waar het uiteindelijk om draait. Angst dat Forum voor Democratie gewoon blijft groeien. En ja, linkse losers, dat gaat gewoon gebeuren.
De kiezer ziet namelijk heus wel wat hier speelt. Elke verkiezingsronde hetzelfde toneelstuk: morele paniek zodra er een FvD-kandidaat opduikt met een vlekje in zijn verleden.
Maar ondertussen hoor je diezelfde morele brigade opvallend weinig wanneer het dichter bij huis misgaat.
Neem bijvoorbeeld dat D66-raadslid dat in opspraak kwam omdat er valse facturen voor grote bedragen zouden zijn ingediend. Dan blijft het ineens akelig stil op de tijdlijnen van de deugbrigade. Geen hysterische talkshows, geen nationale morele kruistocht.
Ratten zitten overal in de politiek, maar sommige nesten worden blijkbaar met fluwelen handschoenen behandeld.
Integriteit blijkt in Den Haag soms minder een principe dan een marketinginstrument.
De toeslagenaffaire die men liever vergeet
En laten we vooral de toeslagenaffaire niet vergeten. Jarenlang werden gezinnen vermalen door een systeem waarin ouders als fraudeur werden behandeld, met als gevolg dat kinderen onterecht uit huis werden geplaatst.
Dat gebeurde onder regeringen die zichzelf graag presenteren als moreel kompas van Nederland.
Weet je wat het meest schrijnende is? Er zijn ouders die hun kinderen nog steeds niet terug hebben gezien. Levens kapotgemaakt door beleid dat jarenlang gewoon doorging.
Zet dat eens naast het hysterische geschreeuw over een oud strafblad van een lijsttrekker. Dan zie je hoe scheef die verontwaardiging eigenlijk is.
De hypocrisie van de politieke elite
En dan de politieke elite die ondertussen met een stalen gezicht over integriteit preekt.
Wie nam er ook alweer een luxe appartement aan van een “vriend”?
Wie liet miljarden verdampen in pensioenconstructies waar gewone Nederlanders afhankelijk van zijn?
En wie zit er tegenwoordig comfortabel in de Eerste Kamer terwijl het vertrouwen in de politiek ondertussen richting het vriespunt zakt?
Maar nee. De echte crisis zou Forum voor Democratie zijn.
De journalistiek die partij kiest
Selectieve verontwaardiging FvD:- Het meest vermoeiende onderdeel is misschien nog wel de journalistiek die zich ondertussen blijft presenteren als neutraal scheidsrechter.
Iedereen die een beetje oplet ziet dat het debat allang geen debat meer is. Het is een toneelstuk. Een voorspelbaar script waarin bepaalde partijen permanent in het beklaagdenbankje zitten en andere partijen opvallend vaak buiten beeld blijven.
Noem het geen objectieve verslaggeving meer. Noem het wat het is: politiek framing met een perskaart.
En ondertussen kijkt de kiezer gewoon mee
Wat veel politieke strategen en opiniemakers lijken te vergeten, is dat de kiezer niet blind is. Mensen zien die dubbele standaarden. Ze lezen verschillende bronnen, vergelijken verhalen en trekken hun eigen conclusies.
Daarom groeit de irritatie.
Daarom groeit ook de steun voor partijen die zich afzetten tegen dat systeem.
Niet omdat iedereen ineens heilig is. Politiek zit overal vol fouten, ego’s en schandalen.
Maar omdat steeds meer mensen genoeg hebben van het selectieve morele theater.
Conclusie
Het echte probleem is niet één individuele zaak, één verdachte of één partij.
Het probleem is hypocrisie.
De kiezer merkt dat verschil haarfijn op. En precies daarom verliezen sommige partijen langzaam maar zeker hun geloofwaardigheid.
De ene misstap wordt opgeblazen tot nationale ramp.
De andere verdwijnt geruisloos tussen de pagina’s van het nieuws.
En precies dat dubbele spel ondermijnt het vertrouwen in politiek én journalistiek.
Niet de kiezer.
Die ziet het allang.
Hoe dan ook. Drie weken geleden werd Rob Jetten premier. Sindsdien bezocht hij de Schilderwijk, vloog hij naar Kiev, sprak hij met Von der Leyen en vierde hij ramadan. De energierekening is niet gedaald. De woningmarkt is niet verbeterd. De grenzen staan nog steeds wagenwijd open.
Vliegen ‘het kan wel’.
