Arnhem asielzoekers:- Een stad waar ongeveer honderd jonge asielzoekers – voornamelijk alleenstaande minderjarige jongens uit Syrië – steeds vaker de openbare orde verstoren. (De Gelderlander) Niet incidenteel. Niet een paar keer per maand. Gemiddeld één tot twee keer per week is er geweld, overlast, intimidatie. Rond scholen. In de binnenstad. Bij station Arnhem Centraal. Burgemeester Ahmed Marcouch slaat alarm: “Het is echt vijf voor twaalf. Er moet iets gebeuren.” En hij heeft helemaal gelijk.
Arnhem asielzoekers veroorzaken geweld en overlast. Falend beleid, gebrek aan grenzen en ongezien gedrag zorgen voor gevaar en frustratie.
Maar wat gebeurt er? Niets dat structureel helpt. De staat pompt deze jongeren rond, van opvang naar opvang. Ze krijgen nauwelijks begeleiding. Geen stabiele structuur. Geen regels die werken als ze zich hier aab houden. Een rondpompbeleid, noemt Marcouch het zelf. Voor ze het weten, worden ze alweer verplaatst. En wij, de samenleving, mogen opdraaien voor de chaos die ontstaat. Financieel, sociaal, emotioneel. (AD)
Geen excuses, geen aalmoes
Want laten we duidelijk zijn: dankbaarheid voor het gastland? Dat zou logisch zijn. Wie zegt te vluchten uit een onveilig land hoort zich te gedragen alsof bescherming iets waard is. Wat we echter zien is anders: diefstal, geweld, intimidatie, aanrandingen, buschauffeurs die worden geslagen. Geen integratie. Geen respect. Minachting. Dat is de harde werkelijkheid. (Rijksoverheid – Asielzoekers en integratie)
De paradox van de jonge mannen
En dan iets dat bijna niemand hardop zegt: het zijn vrijwel uitsluitend jonge mannen. Geen gezinnen, nauwelijks vrouwen of meisjes. Dat roept serieuze vragen op. Als het land van herkomst zó gevaarlijk is, waarom blijven vrouwen en kinderen daar dan achter? En als het daar zo onveilig is, hoe kan het dan dat sommigen er wél op vakantie gaan? Het is een keuze. Geen heldendaad. Gewoon een keuze.
Wie het gastland onveilig maakt terwijl hij zelf bescherming zoekt, ontloopt verantwoordelijkheid. Dat mag je benoemen. Toch wordt dat weggezet als een abstract “mannenprobleem” door links Nederland. Alsof cultuur, achtergrond of gedrag geen rol mogen spelen. Alsof benoemen automatisch demoniseert. Wie weigert patronen te erkennen, kiest ervoor dat ze voortbestaan. (NOS – Veiligheid Arnhem)
Netwerken, geweld en georganiseerde misdaad
Deze jongeren ontwikkelen hun eigen netwerken – vaak rond de chaos van opvanglocaties. Marcouch zag het bij een ruzie op een school: veertig asielzoekers stonden ineens op het plein, klaar om elkaar te beschermen. Signaal? Absoluut. Niet alleen van sociale structuren, maar ook van een probleem dat georganiseerd misdaad makkelijk kan oppikken. Dure kleding, fatbikes, jonge slachtoffers van geweld. De moord op twee Syrische asieljongeren in Amsterdam bevestigt dat de dreiging reëel is. (RTL Nieuws)
Schoolverzuim en falend toezicht
De cijfers liegen er niet om. Schoolverzuim van tachtig procent onder deze jongeren. Ze voelen zich nergens verantwoordelijk voor. Niemand kijkt. Niemand grijpt in. Voogdij werkt slecht. Jongeren zitten soms dagen vast zonder dat iemand reageert. Dat laat sporen achter. (Ministerie van Onderwijs)
Den Haag kijkt toe
En wie hoort daarop te reageren? Minister Mona Keijzer. Haar voorganger. Den Haag. Maar wat komt er? Niets. Ze kijken toe. Terwijl Arnhem improviserend oplossingen zoekt: een wijkpost bij station Centraal, uitbreiding van jongerenwerk, een Syrische jongerenwerker die de taal spreekt en de context kent. Goed. Maar dweilen met de kraan open zolang het landelijke beleid faalt. (AD)
Grenzen, normen en verantwoordelijkheid
Arnhem asielzoekers:- Dit gaat niet over medelijden. Dit gaat over grenzen. Over normen. Over de vraag: wie krijgt bescherming en wie brengt onveiligheid? Vluchten is niet hetzelfde als negen veilige landen doorkruisen om uiteindelijk het meest genereuze systeem op te zoeken. Dat is selecteren, niet overleven. (Rijksoverheid – Vluchtelingenbeleid)
Het gaat om falend beleid. Om een overheid die structureel faalt. Die jongeren opvangt in korte, onstabiele periodes en verwacht dat ze vanzelf integreren. Dat werkt niet. Dat kán niet werken. En ondertussen loopt de samenleving tegen de harde realiteit aan: geweld, overlast, intimidatie.
Vijf voor twaalf. Maar Den Haag doet alsof de klok stilstaat. Arnhem mag improviseren. En tot er structureel iets verandert, blijven de incidenten groeien.
Conclusie
Arnhem asielzoekers:- De situatie in Arnhem laat zien wat er gebeurt wanneer beleid faalt, grenzen ontbreken en verantwoordelijkheid wordt ontlopen. Deze jongeren zijn niet alleen slachtoffers van hun verleden, ze zijn ook een symptoom van een systeem dat weigert te leren. De samenleving betaalt de prijs, vrouwen voelen zich onveilig, en links Nederland blijft kijken alsof het allemaal een abstract mannelijk probleem is. Tijd voor echte maatregelen, regels en duidelijkheid.
Ik ga naar Spanje.
