Het is weer zover. In het smerige Amsterdam lopen de proefprojecten met mannelijke asielzoekers volledig uit de hand. Bij StekOost moesten jonge mannen samenwonen met studenten, zogenaamd voor integratie en inburgering.
Wat er daadwerkelijk gebeurde? Verkrachtingen, bedreigingen en een totale veronachtzaming door lokale bestuurders en de media. Natuurlijk, linkse opiniemakers blijven stil, want dit past niet in hun narratief van “kansrijke asielzoekers”.
En dit is geen incident. Nederland telt vele StekOost-achtige projecten, verspreid over het land. Elk met hetzelfde experimentele karakter: jonge, mannelijke asielzoekers in een huis met locals, en hopen dat de samenleving vanzelf integreert. Spoiler: dat gebeurt niet.
StekOost en Naoberhoek: gevaarlijk naïeve opvangprojecten met chaos, geweld en falend beleid in Nederland.
StekOost:- Lokale journalisten die hun werk doen, zouden hier zomaar eens het eerste hoofdpijndossier van de nieuwe Asielminister kunnen ontdekken. Maar dat is een zeldzaam fenomeen; meestal komt het nieuws pas naar buiten als er al een dode gevallen is en de media in shockreactie alsnog aandacht besteedt (NOS, RTL Nieuws).
In Zembla vertelt Amanda, oud-bewoner van het Amsterdamse woonproject Stek Oost, haar persoonlijke verhaal. Ze werd slachtoffer van seksueel geweld door een medebewoner. Deze man werd in 2024 veroordeeld voor verkrachting van Amanda en van een andere bewoner van Stek Oost. pic.twitter.com/Y3yYcYicQE
— Zembla (@ZEMBLA) January 15, 2026
En dan is daar Doetinchem, waar de overheid een ambitieus plan heeft: een appartementencomplex voor 150 autochtone bewoners en 150 asielzoekers, netjes gebrandmerkt met de idyllische naam Naoberhoek. Volgens de PR zal dit bijdragen aan een “goede inburgering voor de kansrijke asielzoekers” (Rijksoverheid). Jaja, dat klinkt geweldig in brochures, maar we weten allemaal hoe dit afloopt: chaos na één jaar, incidenten na twee jaar, en pas na drie jaar komt het nieuws, zodat de overheid kan zeggen dat ze ingrijpt.
Het project moet in 2027 klaar zijn. Acht jaar planning, maar wie gelooft dat het soepel zal verlopen? Niemand. En uiteraard wordt de burger weer geacht het op te lossen terwijl de overheid haar PR-beeld van “integraal geluk voor kansrijke vluchtelingen” hoog houdt.
8 jaar voorspelbare chaos: de Naoberhoek-tijdlijn
Jaar 1 – Start van het experiment:
De eerste bewoners trekken in. Enthousiasme bij de overheid, flyers over integratie en gemeenschapsactiviteiten. De eerste kleine conflicten ontstaan al: buren klagen over lawaai, diefstal en gedrag dat grenzen overschrijdt (AD).
Jaar 2 – Eerste incidenten:
Geweld, bedreigingen en vernielingen nemen toe. De eerste meldingen bij politie en sociale diensten. Media zwijgen, of brengen minimale verslaggeving (RTV Drenthe).
Jaar 3 – Eerste dode of zwaar incident:
Het tragische moment komt. Een dodelijk of ernstig incident breekt door in de media. Paniek bij gemeente en PR-afdeling: ineens moet er actie worden ondernomen.
Jaar 4 – Politieke discussie en media-aandacht:
Korte opwinding in parlementaire commissies. Lokale journalisten beginnen door te vragen, landelijke media pikken het half op (NOS). PR-afdeling benadrukt nog steeds dat dit “integraal inburgeringssucces” moet zijn.
Jaar 5 – Incidenten stapelen zich op:
Overlast en conflicten blijven doorgaan. De bewonersvereniging eist ingrijpen, maar concrete maatregelen blijven uit. Social media lopen vol met klachten van echte inwoners (Twitter).
Jaar 6 – Politieke druk:
De eerste lokale politici durven het onderwerp openlijk aan te kaarten. De Asielminister zit met een politiek hoofdpijndossier dat niet meer genegeerd kan worden (Parool).
Jaar 7 – Reputatieschade voor overheid:
Het falen van de Naoberhoek wordt nationaal bekend. Rapporten, onderzoeksjournalistiek en opiniestukken tonen de chaos, maar de overheid blijft vasthouden aan de PR-claim: “kansrijke asielzoekers integreren” (Volkskrant).
Jaar 8 – Afsluiting of herziening:
Het experiment wordt afgerond, aangepast of volledig gecanceld. Burgers voelen zich gesloopt door acht jaar incompetentie. Media halen de mislukking aan als schoolvoorbeeld van falend beleid, maar niemand wordt echt verantwoordelijk gehouden.
Conclusie
Deze 8-jaarschaos laat zien hoe experimentele opvangprojecten systematisch ontsporen:
- Onrealistische verwachtingen: jonge mannen uit trauma-gebieden samen met locals plaatsen zonder strikte begeleiding.
- Verantwoordelijkheid afschuiven: PR praat over “kansrijke asielzoekers”, terwijl de gemeente en bewoners de ellende oplossen.
- Media-negligentie: incidenten worden pas breed bekend als het te laat is voor preventie.
Kortom: StekOost en Naoberhoek zijn symptomatisch voor de Nederlandse asielproblematiek: ambitieus, experimenteel, en vooral gevaarlijk naïef. Lokale journalisten zouden hier volop onderzoek naar moeten doen, maar dat gebeurt te weinig. Voor nu blijft het wachten op het eerste grote incident in Doetinchem, dat ongetwijfeld de media en de overheid zal dwingen te reageren. Zoals altijd: te laat, te weinig, en met de burger aan het kortste eind.
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky: https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
