Ongewenste vreemdeling Hoorn laat zien wat er gebeurt als beleid faalt: een 34-jarige man, eerder aangemerkt als ongewenst vreemdeling, weigert terug te keren naar zijn land van herkomst. Hij is veroordeeld voor ernstige strafbare feiten, waaronder huiselijk geweld en verkrachting. Toch blijft hij vrij rondlopen. Slachtoffers vluchten, de buurt voelt zich onveilig, en de overheid kijkt toe. Dit is geen incident. Dit is een patroon dat duidelijk maakt hoe falend vreemdelingenbeleid de veiligheid van burgers ondermijnt.
Ongewenste vreemdeling Hoorn. Falend vreemdelingen- en handhavingsbeleid: een ongewenste dader blijft in Nederland en weigert terug te keren.
Wie de meldingen en getuigenissen bestudeert, ziet hetzelfde terugkerende beeld: herhaling, frustratie en angst. Het beleid benoemt dit consequent als “incidenten”, maar voor slachtoffers voelt het als een voortdurende bedreiging. Handhavers spreken openlijk over hun machteloosheid.
Een incident is een vergissing. Twee incidenten kunnen toevallig zijn. Drie of meer? Dat is een patroon dat vraagt om daadkrachtige maatregelen. Toch blijft het systeem vasthouden aan een terminologie die problemen minimaliseert.
Politieke keuzes boven veiligheid
Ongewenste vreemdeling Hoorn:- De situatie in Hoorn wordt verergerd door politieke keuzes van partijen als D66, CDA en VVD. Migratie en verblijf van vreemdelingen worden als succes gepresenteerd, terwijl de gevolgen voor de samenleving genegeerd worden. Burgers ervaren toenemende onveiligheid, terwijl slachtoffers worden genegeerd en buurten ontwricht raken.
Ouderen in zorginstellingen krijgen soms niet de aandacht die ze verdienen.
Slachtoffers van geweld verhuizen uit angst voor nieuwe incidenten.
Handhaving loopt vast door politieke keuzes die veiligheid ondergeschikt maken aan procedure en imago.
Het is duidelijk: symboliek vervangt daadkracht. Een kopje thee met wijkorganisaties, rapporten en beleidsnota’s lossen niets op. De kern blijft: de veiligheid van burgers staat onder druk.
Ongewenste vreemdeling Hoorn: een juridisch instrument dat faalt
De term “ongewenste vreemdeling” is juridisch bedoeld om iemand zonder rechtmatig verblijf uit te zetten. In de praktijk faalt het instrument vaak:
Procedures stagneren door bureaucratie of internationale afspraken.
Daders weigeren terug te keren, en het systeem heeft beperkte dwangmiddelen.
Handhavers kunnen regels niet effectief afdwingen door politieke restricties en capaciteitsproblemen.
Het resultaat is schrijnend: daders blijven vrij, slachtoffers betalen de prijs, en het beleid lijkt machteloos.
Veiligheid van burgers op de tweede plaats
Nederlandse burgers ervaren dagelijks de gevolgen van falend beleid. Slachtoffers van geweld moeten hun leven aanpassen terwijl daders vrij blijven rondlopen. Dat systeem beschermt daders meer dan slachtoffers.
Elke vertraging, elk uitstel van uitzetting, vergroot het risico op nieuwe slachtoffers. Dit is geen abstract debat. Dit is de realiteit voor slachtoffers, voor buurten en voor de samenleving.
Symboliek versus daadkracht
Politici kiezen vaak voor symbolische maatregelen: rapporten, overleg, mediapraatjes. Terwijl slachtoffers verhuizen en buurten ontwricht raken, presenteert de overheid dit als succes.
De vraag voor burgers is steeds scherper: waarom wordt de oorzaak van het probleem niet aangepakt, terwijl symboliek alles overschaduwt?
Politieke verantwoordelijkheid concreet
D66, CDA en VVD hebben consistent beleid gesteund dat toenemende migratie en verblijf van vreemdelingen faciliteert, zonder voldoende handhaving. Het gevolg: slachtoffers raken gefrustreerd, buurten worden onveiliger en vertrouwen in overheid en politiek neemt af.
Elke keer dat een ongewenste vreemdeling, veroordeeld voor ernstige strafbare feiten, vrij rondloopt, wordt duidelijk dat het systeem prioriteit geeft aan procedures boven veiligheid.
Handhaving moet het verschil maken
De oplossing is juridisch eenvoudig, maar politiek uitdagend:
Dwangmaatregelen toepassen bij weigering terugkeer.
Snelle uitzettingsprocedures zonder bureaucratische vertragingen.
Transparantie richting slachtoffers en omwonenden.
Politieke verantwoordelijkheid nemen: erkennen dat keuzes veiligheid ondermijnen en structureel veranderen.
Geen excuses. Geen symboolpolitiek. Alleen consequente handhaving kan slachtoffers beschermen.
De tol voor slachtoffers
In Hoorn hebben meerdere slachtoffers hun huis moeten verlaten uit angst voor nieuwe incidenten. De impact op de gemeenschap is duidelijk: wantrouwen groeit, buurten raken ontwricht, en de samenleving betaalt de prijs.
Het falen van beleid laat zien dat slachtoffers niet de prioriteit zijn. Slachtoffers horen op de eerste plaats te komen. Daders horen verantwoordelijk te worden gehouden.
Tijd voor actie
Nederland kan niet langer doen alsof herhaalde incidenten incidenteel zijn. De tijd van excuses, rapporten en symboliek is voorbij. De overheid moet daadwerkelijk optreden, de rechten van slachtoffers beschermen en het vertrouwen in de rechtsstaat herstellen.
Onmiddellijke dwangmaatregelen bij weigering terugkeer.
Snelle, bindende uitzettingsprocedures.
Openheid naar slachtoffers en burgers over acties en resultaten.
Politieke erkenning dat huidige keuzes falen en slachtoffers in gevaar brengen.
Slachtoffers mogen nooit op de tweede plaats komen. Dat is geen politieke voorkeur. Dat is basisveiligheid.
Bron: Telegraaf
Lees ook: Syrie wil bewoners niet terug.
