Nederland is opnieuw opgeschrikt door een arrestatie die meer vragen oproept dan geruststelling biedt. Een 25‑jarige Angolees, internationaal gezocht wegens betrokkenheid bij de brute moord op de 16‑jarige Brit John in Manchester in november 2020, bleek zich jarenlang probleemloos schuil te hebben gehouden in Waalwijk. Geen afgelegen bos. Geen onderduikadres in een failed state. Gewoon een Nederlandse woonplaats. Pas na tips van Britse en Portugese autoriteiten volgde arrestatie.
Dat feit alleen al is ontluisterend.
Nederland afvoerputje voor criminelen. Hoe Nederland een veilige haven werd
Nederland is niet per ongeluk aantrekkelijk geworden voor internationale criminelen. Dat is het gevolg van jarenlange politieke keuzes waarin controle systematisch werd weggezet als verdacht en handhaving als onwenselijk. Wie hier eenmaal binnen is, verdwijnt al snel uit beeld. Niet omdat de politie niets wil doen, maar omdat het systeem is ontworpen om vooral niet streng te zijn.
De vraag die direct op tafel ligt is simpel: hoe kan iemand die internationaal wordt gezocht voor medeplichtigheid aan een extreem gewelddadige groepsmoord hier jarenlang ongestoord leven? Het antwoord is pijnlijk voorspelbaar. Effectieve grenscontrole ontbreekt, structurele informatie-uitwisseling hapert en opsporing krijgt pas prioriteit wanneer iemand zichtbaar overlast veroorzaakt.
Nederland steeds vaker veilige haven voor internationale criminelen. Arrestatie in Waalwijk toont falend grens- en veiligheidsbeleid
Nederland functioneert steeds vaker als afvoerputje van Europa. Niet omdat dat beleid expliciet zo is vastgelegd, maar omdat het resultaat er wél op lijkt. Criminelen, bendes en voortvluchtigen weten dat de pakkans laag is zolang zij geen overlast veroorzaken. Dat is geen complottheorie. Dat is een consequentie van keuzes.
Open grenzen, gesloten ogen
De mythe dat open grenzen automatisch veiligheid opleveren, houdt geen stand meer. In de praktijk betekent het dat toezicht versnipperd is en verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven. Europese samenwerking fungeert als excuus om nationaal falen te maskeren. Het resultaat is voorspelbaar: wie internationaal gezocht wordt, kan hier relatief eenvoudig onderduiken zolang hij zich administratief rustig houdt.
Open grenzen zonder stevige handhaving zijn geen humanitair ideaal. Ze zijn een uitnodiging. Wie kwaad wil, heeft weinig moeite om hier onder te duiken. Controle ontbreekt. Uitzetting strandt op procedures. Grenzen bestaan op papier, niet in de praktijk.
De Europese samenwerking wordt gepresenteerd als oplossing, maar in werkelijkheid verschuift verantwoordelijkheid. Iedereen is bevoegd, niemand verantwoordelijk. De arrestatie in Waalwijk kwam er niet dankzij Nederlandse alertheid, maar door buitenlandse tips. Dat zegt genoeg.
Politie in de achterhoede
De politie opereert structureel in de achterhoede. Niet door gebrek aan inzet, maar door verouderde IT, trage databanken en een bureaucratie die sneller reageert op formulieren dan op signalen. Internationale netwerken bewegen in realtime. Opsporing beweegt in procedures. Dat gat wordt al jaren genegeerd.
Tegelijkertijd werkt de politie met verouderde systemen en trage informatiekanalen. Het is geen karikatuur meer om te spreken over Teletext‑snelheid. Informatie-uitwisseling duurt. Prioriteiten verschuiven. Ondertussen bewegen internationale netwerken sneller dan ooit.
Criminelen begrijpen dat. Ze passen zich aan. Ze verdwijnen in administratieve mist, terwijl de overheid procedures stapelt.
Politieke blindheid
Nederland afvoerputje voor criminelen:- Elke poging om dit te benoemen wordt geframed als overdreven of polariserend. Veiligheid is ondergeschikt gemaakt aan morele profilering. Wie waarschuwt voor consequenties krijgt etiketten opgeplakt, terwijl de feiten zich opstapelen. De arrestatie in Waalwijk is geen uitzondering, maar een symptoom.
Elke keer dat kritiek wordt geuit, volgt dezelfde reactie. Nuanceren. Relativeren. Wegkijken. Alsof strengere controle moreel verdacht zou zijn. Alsof veiligheid ondergeschikt is aan het juiste sentiment.
Tegelijkertijd wordt al gesproken over nieuwe opvang, nieuwe instroom, nieuwe verantwoordelijkheden. De risico’s worden systematisch onderschat. Alsof ervaringen uit het verleden niet bestaan. Alsof waarschuwingen niet keer op keer zijn bevestigd.
Het patroon
Dit incident staat niet op zichzelf. Het past in een patroon waarin Nederland aantrekkelijk is voor wie uit beeld wil blijven. Met wat geluk volgt hier zelfs toegang tot voorzieningen, huisvesting en ondersteuning. Niet omdat iemand dat expliciet cadeau krijgt, maar omdat het systeem niet is ingericht op selectie en controle.
Het begint er inderdaad steeds meer op te lijken dat Nederland het afvoerputje is geworden voor criminelen die elders gezocht worden.
Hoog tijd voor andere keuzes
Nederland afvoerputje voor criminelen:- Dit is geen pleidooi voor hysterie. Het is een pleidooi voor realisme. Zonder grenzen geen controle. Zonder controle geen veiligheid. En zonder veiligheid verliest beleid zijn legitimiteit.
Zolang politiek blijft doen alsof deze gevolgen toevallig zijn, verandert er niets. Dan blijven arrestaties achteraf nieuwswaardig, terwijl de onderliggende vraag onbeantwoord blijft.
Het is hoog tijd voor andere politiek. Voor duidelijke keuzes. Voor het besef dat openheid zonder handhaving geen deugd is, maar een risico. En dat risico wordt al jaren doorgeschoven.
En dit gaat met de komende regering niet veel beter worden.
Volg ons op Twitter: https://x.com/Nieuwsfeitencom
Bluesky:(https://bsky.app/profile/nieuwsfeiten.bsky.social).
Luister naar opiniestukken via Florida Radio Rotterdam: https://happy-music-radio.com
